Ik hoor het best vaak: mis je Eindhoven? Nee, antwoord ik dan, ik heb er altijd graag gewoond, maar sinds ik er weg ben, heb ik er geen heimwee naar. En mis je Brabant dan, is de volgende vraag. Ook al niet. Misschien omdat ik er nogal vaak kom. En ik sowieso niet zo misserig ben.
Bovendien heb ik het hier goed naar mijn zin.
Eén voordeel van hier wonen, mag zeker niet onbenoemd blijven: ik hoor hier het nummer ‘Brabant’ van Guus Meeuwis een stuk minder vaak.
Begrijp me niet verkeerd: ik heb een zwak voor Guus. Brabanders onder elkaar, he? Ik ben zelfs naar één van zijn stadionconcerten geweest, en heb meegezongen met zijn nummers.
Zijn leuke nummers.
Behalve ‘Brabant’ dan.
Ik was het nummer bijna vergeten tot ik afgelopen woensdagmiddag in Café West was. Ineens werd ik heel onrustig, en binnen een paar seconden wist ik waarvan: uit de boxen klonk ‘Brabant’, en nog wel een soort 12 inch extended version. Of duurt dat nummer altijd zo vervelend lang?
Wat me het meeste irriteert aan dat nummer is dat het eigenlijk over van alles gaat in plaats van over Brabant. Het gaat over een muts op zijn hoofd, over een te stille stad, over nooit last van heimwee en over het licht dat alleen nog in Brabant brandt.
Nou Guus, uit ervaring weet ik dat daar niet altijd licht brandt. Net als hier trouwens. En net als in Brabant heb je hier de warmte van een dorpscafé, wordt hier ook gezeken over van alles en niets, en spreekt men hier ook met een zachte ‘g’. Nou vooruit, wel door minder mensen dan in Brabant. Maar ik ben ook weer heus niet de enige.
Eigenlijk gaat dat lied net zo over Lombok als over Brabant.
Misschien voel ik me daarom hier zo thuis.
Toch een leuk nummer, eigenlijk.