1.
De Kanaalstraat is op zijn mooist als je te voet bent. Met de auto is het alleen maar irritant. Al die dubbelgeparkeerde auto’s, en die automobilisten die ondanks de drukte toch proberen te scheuren. En op de fiets is het ook niet altijd een pretje. Niet alleen om die auto’s en de bussen die constant moeten uitwijken voor andere bussen of auto’s. Maar vooral omdat je op de fiets te snel gaat. De straat lijkt daardoor veel kleiner dan dat hij is. Nee, dan te voet. Dan ervaar je pas de straat, zijn geuren, zijn geluiden. Elke zaterdag probeer ik er wel even op en neer te lopen. Al sla ik altijd een stukje over. Uit schaamte.
2.
Als ik van de Damstraat richting de Antonius van Paduakerk loop, dan stop ik altijd een tiental meter voor Persepolis. Ik kijk eerst wat beteuterd rond, word wat rood, en steek de Kanaalstraat over. Zelfs als ik eigenlijk de Perspolis in moet. Dan steek ik een paar meter verder maar weer terug de weg over. Maar alles beter dan op dat besmette stukje te lopen.
3.
Een keer heb ik daar wel gelopen. De allereerste keer dat ik op de Kanaalstraat was. Mijn vriendin en ik hadden net voor de eerste keer ons – toen nog toekomstige – huis bezichtigd, en waren meteen enthousiast. En dat werd alleen maar meer toen we in de wijk rondliepen. En dan die mensen die ons toelachten. Heel vriendelijk leken ze me hier allemaal. Vooral die besnorde Turkse meneer die ons vriendelijk tegemoet liep. En net op dat moment deed ik iets onvergeeflijks. Een slechtere entree in mijn nieuwe wijk, leek me niet mogelijk.
4.
Ik ben benieuwd wat die Turkse meneer denkt als hij nu op dat bewuste stukje Kanaalstraat loopt. Misschien ontwijkt hij dat stukje ook wel, omdat hij dan steeds aan mijn daad moet denken. Maar waarschijnlijk is hij het al helemaal vergeten. Waarschijnlijk was het al meteen afgedaan op die dag dat het gebeurde; hij keek me slechts afkeurend aan, en dacht alleen maar: Wat een boer.