Nog even over koffie.
En over de grenzen van Lombok.
Bij nader inzien is het toch maar beter om de grenzen maar zo te laten zoals ze nu zijn.
Want van mij hoeft Starbucks niet meer bij onze wijk te horen. De koffie is er zeker wel lekker, maar voor de rest valt het toch vies tegen. Het is toch heel anders dan de Starbucksen die ik in het buitenland heb meegemaakt. Daar kon je rustig iets bestellen, en in een lekkere sofa van de koffie genieten. Hier in Utrecht sta je eerst heel lang in de rij, waarna je uit zoveel onuitspreekbare koffies kunt kiezen dat je ook niet meer weet. Vervolgens word je door zoveel mensen geholpen dat het wel fout moet gaan. En daarna kun je nergens rustig zitten. Binnen zit je tegen de rij aan, op het terrasje buiten kun je kiezen tussen kijken naar de lange rij koffieliefhebbers of naar de haastige mensen die constant kijken alsof ze hun trein weer gaan missen. En tja, dat buiten is eigenlijk gewoon binnen; je zit immers in een grote stationshal. Daar kan het nooit gezellig worden.
En dan te bedenken dat ze in Amsterdam een kopie van deze stations-Starbucks gaan neerzetten. Nou, felicitaties aan de mensen daar. Maar als de Amsterdammers echt ergens mee geholpen worden, is het aan een kopie van Kopi. Van Kopi Susu dus. Een café waar je lekker kunt praten met de medewerkers, waar je maar de keuze hebt uit een paar koffievarianten, waar je een loungehoek hebt die vaak alleen voor jezelf is, waar ze goede muziek draaien, waar je buiten echt buiten kunt zitten, en waar ze ook biertjes en gewone broodjes hebben. Oftewel waar de sfeer tien keer beter is dan bij Starbucks.
Elke dag als ik naar de trein loop, verbaas ik me er weer over hoe druk het bij Starbucks is. Soms heb ik de neiging om die wachters daar op de schouder te tikken, om hen er op te attenderen dat er nog zoveel meer is. Maar ja, ik vrees niet dat ik tegen het imago van deze koffieverkopers op kan. En wie weet, is het ook wel beter zo. Stel je voor dat al die mensen ineens naar Kopi Susu gaan. Dan is het daar ook gedaan met de rust, heeft het personeel ook geen tijd meer voor een praatje, en voor je het weet schenken ze daar double caramalized espresso latte glacé.
Ach, ieder zijn ding. En mijn ding is duidelijk Kopi Susu. Dat ze alleen op donderdag, vrijdag, zaterdag en soms zondag open is, vind ik aan de ene kant wel jammer. Maar aan de andere kant vind ik het wel weer goed. Niet elke dag van heel vroeg tot heel laat open gaan, maar enkel wanneer het de medewerkers zelf uitkomt, heeft ook wel iets. En laat die kopie van Kopi dan maar maandag tot en met woensdag open zijn.