Wat ik precies verwacht had, weet ik niet meer. Misschien iets groots en meeslepends. Iets heel bijzonders. Waarover ik zeker een column zou schrijven.
Maar nu een dag later, weet ik niet zo goed wat ik er over moet schrijven. Zo meeslepend was het niet, die piratenfilm die gedraaid werd bij de zaagmolen De Ster. Oh zeker, het was wel leuk, met een echt zeil van een echt schip als scherm. Met de spiegeling van het water op dat scherm, waardoor je donkere passages niet goed zag, wat alleen maar mijn fantasie ten goede kwam. Met die temperatuur die maar zakte en zakte, waardoor je met een dekentje automatisch knus bij elkaar ging zitten. Met die vuurkolven die er al walmend voor zorgden dat je een dag later nog kon nagenieten van de geur. Met die jongens en meisjes die liever in het donker speelden en gilden dan dat ze naar zo´n lange film gingen kijken, en die af en toe zo voor veel kabaal zorgden bij een saaie scene.
Heel leuk allemaal, maar echt bijzonder
… is het wel.
Bedenk ik nu. Een dag later, als ik nogmaals naar voren haal wat er allemaal te doen was.
Ik bedoel, ik heb al duizenden filmvertoningen gezien, maar nog nooit op een scherm op het water. En nog nooit kon ik lopend naar zo’n vertoning, en kon ik tijdens de film voor weinig geld wat drinken gaan halen, zonder dat er iemand naar kraaide.
Eigenlijk heel speciaal dus. Maar omdat het er allemaal zo gewoon aan toe ging bij die molen, zonder poeha, zonder dikdoenerij, zonder veel geblabla, leek het even de gewoonste zaak van de wereld.
En zo gaat het wel vaker hier. Of het nu gaat om de leuke cafés of winkels hier, en vooral om hun medewerkers, ze doen alsof hun gastvrijheid, vriendelijkheid en lekkere hapjes de normaalste zaak van de wereld zijn.
Zonder op hun borst te kloppen. Want dat moeten de klanten maar doen. En wat doe ik? Ik zeg dat het niet bijzonder is, verwend als ik ben.
Als dat maar de goede kant opgaat.