Als ik naar de Nettorama fiets, moet ik op de Ouderijnbrug al lachen. En dat blijft zolang ik op de Laan van Nieuw Guinea ben. En dan lach ik niet om de gebouwen op deze laan.
Van sommige van deze bouwwerken kan ik heus wel genieten. Zoals van de Christelijke Basisschool De Brug, en van de tandartspraktijk Groeneweg. Maar daar lach ik niet om.
En ook niet om de leukste fritesboer die ik ken. Roel, van snackbar Marco Polo, op nummer 62. Een ontdekkingsreis kan ik zijn snacks niet noemen – het blijft natuurlijk patat -, maar het smaakt gewoon goed, en de sfeer is er altijd zeer aangenaam. Eigenlijk is het heel gezellig daar.
Maar dat is niet de reden dat ik lach in de laan.
Nee, dat komt gewoon door de naam zelf. En dan vooral door het laatste deel.
En door Herman Finkers.
Altijd als ik in de laan loop, moet ik aan zijn conference ‘Mijn pi-pianoleraar’ denken van eind jaren tachtig. Dit hilarisch stukje gaat over een stotteraar die Nederlands Guinea probeert te zeggen, maar dat lukt niet. “Nederlands Gui-Gui, Nederlands-Gui, Nederlands Gui, Nederlands Gui-Guin, Nederlands Guinn-Guinnn, Nederlands Gui… Nee. Ja!”
Ik geef toe.
Als je het van Herman Finkers zelf hoort, is het leuker. Op internet kun je de conference beluisteren; ik ontdekte al een paar mp3’s. Als jij dat doet, moet jij ook vast lachen als je de volgende keer in de Laan loopt. Zo ga je iedere keer lachend boodschappen doen. Of naar de videotheek. Of het postkantoortje. Wie wil dat nu niet?
Jammer dat Herman Finkers niet van meer straten een conference heeft gemaakt. Het had makkelijk gekund met al die mooie namen in de wijk. De Billitonkade bijvoorbeeld. Of de Maetsuykerstraat. De Palembangstraat. De Halma Herastraat. Ik had er graag om gelachen.
Nu moet ik het doen met de Laan van Nieuw Guinea.
En niet te vergeten, met de Sapoerahof. Met dank aan de gemeente, die de naam van een Indonesisch eiland verkeerd heeft gespeld, en van Saparua Sapoera maakte.
Eigenlijk vind ik Sapoera wel wat grappiger klinken. Maar of de naam nu gewijzigd wordt of niet, het resultaat blijft hetzelfde: elke keer als ik er langs loop, moet ik even lachen om de fout van de gemeente.
En zo heeft de gemeente hetzelfde bereikt als Herman Finkers.
Lachen, toch?