Sla over naar de inhoud

Baard eraf

Zijn de kilo`s er inderdaad af? Of weeg je nog evenveel als toen je het goede voornemen had om dit jaar minder te eten? Weeg je zelfs meer? Dat kan vrij frustrerend zijn. Daarom hier een goede tip. Ga nu al niet denken over goede voornemens voor volgend jaar. Maar laat je verrassen. Door jezelf. Natuurlijk is het goed om dingen te veranderen in het nieuwe jaar. Maar denk er niet te veel bij na. Stap zonder voornemens het nieuwe jaar in. En zeg gewoon `ja`, bij het eerste dat u hoort in 2003. “En nu stoppen met roken.” Ja. “Wil je met me trouwen?” Ja. “Het is denk ik beter om uit elkaar te gaan.” Ja. “En nu je baard eraf.” Ja. Stuk voor stuk belangrijke beslissingen. Door gewoon `ja` te zeggen bespaart u zichzelf veel hoofdbrekens. Weet ik uit ervaring. Want ik ben degene die hoorde dat mijn baard eraf moest. En die meteen `ja` zei. Met grote gevolgen. Het lijkt misschien voor u niet zo belangrijk als stoppen met roken, trouwen of scheiden. Maar het heeft mijn leven ingrijpend veranderd. Terwijl ik er nooit bij stil had gestaan om mijn baard af te scheren. Waarom zou ik? Ik vond me er zo wel goed uit zien. Ouder, dus wijzer. Dacht ik. Gesloten, dus mysterieus. Dacht ik. Dat ik alleen woonde, had daar niets mee te maken. Dacht ik. Maar na het allereerste kwartier van 1996 wist ik wel beter.

Ik vierde oud en nieuw in het studentenhuis van een vriend. Het was best wel gezellig, maar een beetje mat. Dat veranderde om een halve minuut na twaalf. Na de gebruikelijke nieuwjaarskussen zei de vriend tegen mij: “En nu je baard eraf!”. En ik zei dus meteen “ja”, zonder er bij na te denken. Twee minuten later werd ik door hem geschoren. En zo zagen twintig paar ogen hoe er onder het bruine haar een knappe man tevoorschijn kwam. Een adonis. Nee, dat zijn niet mijn woorden, maar van een vriendin van die vriend. Voordat ik er erg in had, was ze mijn vriendin. Effekes maar, want ze was vrij jaloers. En dat is lastig als andere vrouwen je ineens aanklampen op straat. Ik – niets gewend natuurlijk – vond alles best. Inmiddels heeft net mijn 13e vriendin – o nee, mijn 14e – mijn huis verlaten. Ach, het went. En ik weet toch al dat mijn Kerst niet eenzaam zal zijn. Even de stad in, en ik kan kiezen. Ik had zes jaar geleden nooit kunnen vermoeden dat het zo zou zijn. Ik heb vijf geweldige jaren gehad. Maar nu merk ik dat ik wel wat rust nodig heb. Bij iemand die wat langer blijft. O nee, ik heb nu echt geen plannen om mezelf te veranderen. Ik hoop alleen dat iemand in de eerste minuten van 2003 zegt: “En nu stop je met scheren.”

[NB (augustus 2011): Heb ik weer. In de Volkskrant las ik dat het hebben van een baard in is. Toen ik een baard had, was dat zeker niet het geval. Ik werd er bijna om uitgelachen. Bijna niemand vond het mooi, nog minder mensen begrepen het. Waarom ik vanaf eind 1988 tot en met nieuwjaar 1996 een baard had, weet ik eigenlijk niet. Ik zag er wat ouder oud. Maar om daar nou blij mee te zijn. Het begon er, denk ik, gewoon mee dat ik geen zin had om me te scheren. En vervolgens vond ik het resultaat er wel aardig uit zien. Of zo. Ik heb er eigenlijk niet bij stil gestaan, de baard groeide vanzelf. En ook de beslissing om de baard weer te verwijderen, nam ik zomaar, zonder analyses of diepgaande gedachtes. Hoe dat wel gebeurde, kunt u in deze column uit oktober 2002 lezen. Het einde is niet geheel conform de waarheid, overigens.]

 

Published inpre-lombok