Sla over naar de inhoud

Strepenstraten

Het wordt me hier wel heel makkelijk gemaakt.
Ik bedoel, als schrijver.
Als ik even niet weet wat ik zal gaan schrijven, hoef ik maar naar buiten te gaan, en voila, daar heb je de kastanjebomen, het festival om de hoek of de Kanaalstraat, een onuitputtelijke bron voor iedere schrijver.
Maar dan wel voor iedere schrijver die van nature lui is.
Want die Kanaalstraat maakt het gewoon te gemakkelijk. Zo is er geen uitdaging meer aan.

Dus ben ik vrijdag op deze straat een keer de kant opgelopen van de bibliotheek, om vervolgens na deze blokkendoos meteen naar rechts te gaan.
Ik kijk even rond, maar vind nog niets om over te schrijven. Zou ik dan toch moeite moeten doen? Het antwoord ervaar ik als ik de weg naar links volg.
Ineens ben ik in de ban van strepen.
Of beter gezegd, van horizontale strepen, en horizontale en verticale streepjes.
Eerst vallen de horizontale strepen me op in de Padangstraat. Boven elke deur en elk raam tel ik 16 strepen. Aan de uiteindes vijf kleine streepjes. Daar tussen twee setjes van drie strepen die naar elkaar toewijzen. Tussen de ramen en de deuren is een wit vierkant zichtbaar met daarin drie verticale streepjes. Al die lijnen en lijntjes geven de straat iets luchtigs. Maar door de symmetrie ook iets strengs. En dat geldt ook voor de Van Imhoffstraat, die dezelfde strepen blijkt te bevatten.
En ja hoor, ook in de 2e Delistraat.
Maar … dat is apart, alleen de huizen met even nummers zijn omstreept.
Dat is wel heel vreemd, bedenk ik me. Waarom niet bij de oneven nummers?
Terwijl ik me dit afvraag, slaat mijn hoofd weer eens op hol.
Want eigenlijk zijn al die strepen vreemd.
Ik bedoel, wie verzint zoiets? En waarom? Wat bezielde die architect? En wie hakte al die strepen en streepjes in de stenen? Was dat steeds dezelfde? Is hij dan niet knettergek geworden van dat gebeitel? Of was het voor hem een queeste? Zag hij het als een opdracht om steeds exact dezelfde lijnen te trekken? Of zag hij meer dan dat er was? Had hij heel andere bedoelingen? Vormen die strepen misschien een teken? Een teken voor … voor buitenaardse wezens? Begint hun verovering van de wereld in de Padangstraat? Maar blijken ze uiteindelijk vredelievender dan gedacht? Want wie wil er nu in deze wijk gaan vechten?
Zo blijven de vragen in mijn hoofd spoken. Omdat er toch geen antwoorden komen, loop ik snel naar huis. Maar ook daar blijven de strepen me prikkelen. Ook ’s avonds nog, waardoor mijn nachtrust nihil is.
En dat is niet de eerste keer in deze wijk.
Tja, het is hier heel makkelijk om schrijver te zijn.
Maar ook heel vermoeiend.

Published in2010